Tweeling dialoog, deel 1

Tweeling dialoog, deel 1

Goed ik ben dus trotse mama van een tweeling. Een meisje (ze is tien minuten eerder geboren en dus de oudste…) en een jongen.
Ons meisje is een pittige dame die precies weet wat ze wel en niet wil. Een echte dame met een voorkeur voor roze en blingbling. Ze heeft al een aardige collectie armbandjes opgebouwd die ze het liefst allemaal tegelijk draagt. Van wie zou ze dat nou hebben (bloos bloos haha)?! En ze heeft ook een hele lieve kant. Als ze iets lekkers eet, dan wil ze dat altijd delen met de mensen die ze lief heeft. Ze deelt graag in haar vreugde. Eigenlijk al haar emoties haha. Want ook bij boosheid of gefrustreerdheid mogen we meedelen.
Onze zoon is dus de jongste van het stel. Maar hij doet niet onder voor de oudste ;-). Tot nu toe nog altijd ietsje groter en sterker dan zijn zus. Hij lacht en zwaait met plezier naar alles en iedereen. Hij heeft een liefde voor vliegtuigen (en zwaait altijd naar het vliegtuig als er eentje over vliegt), vrachtauto’s en sinds de vakantie voor bussen. Een echt jongetjes-jongetje. Hij klimt en klautert en staat snel weer op als hij is gevallen. Maar kan ook driftig worden als het niet zo loopt als hij had gedacht.

Zoals zo veel moeders word ik week als ik mijn twee mupkes bezig zie. Recentelijk zijn ze op de peuterspeelzaal begonnen. En in het begin was het even wennen. Bij voor hen nieuwe situaties zoeken ze elkaar altijd op. Zijn ze eenmaal gewend, gaan ze lekker ieder hun eigen gang. Ze snappen zo een beetje alles wat je zegt, maar kunnen zelf nog niet praten (buiten een paar eerste woordjes). Dit levert soms erg leuke situaties op. Daar gaan de bloggen met de titel ‘tweeling dialoog’ over. Dit is deel 1.

In dit bericht deel ik graag nog een situatie waar mijn man en ik altijd een grote glimlach van krijgen en we spontaan week van worden.
Als de mupkes op bed liggen en ze willen nog niet slapen, of ze zijn al wakker maar papa en mama zijn nog niet op de kamer, hoor je ze via de babyfoon vaak giebelen. Eerst de ene en dan de andere. Er wordt ook tussendoor wat gebrabbeld (maar wij hebben geen idee wat ze elkaar vertellen). De grootste lol hebben ze dan samen. Volgens ons doen ze kiekeboe door de spijlen en verstoppen ze zich soms achter de commode (die staat namelijk tussen de bedjes in).

Maar de meest bijzondere situatie vind ik nog steeds toen we van het ene ziekenhuis naar een ander ziekenhuis werden vervoerd. De mupkes waren toen een week of zeven (ze zijn tien weken te vroeg geboren en ze moesten wel nog even in een ziekenhuis liggen, maar dat mocht ook een ziekenhuis meer in de buurt zijn). Ik reed met onze zoon mee in de ambulance. Omdat er maar één transport couveuse was, moest eerst het ene kindje vervoerd worden en dan pas het andere. Ik zal hier geen saai stuk schrijven over al het gedoe eromheen, maar uiteindelijk kwam ook onze dame aan. Het was inmiddels al een lange dag geweest. Onze knul was wat onrustig. Onze meid wordt binnen gereden in de couveuse. Onze zoon maakt een soort geluidje en onze dame maakt een soortgelijk geluid en dan keert als een wonder de rust terug. Ze zoeken elkaar niet continu op, maar dus wel als het ertoe doet. Hoe bijzonder is dat?!

XOXO

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *