Nog een verhaaltje?

Nog een verhaaltje?

Vroeger toen ik klein was, lazen mijn ouders mij vaak voor. Ik hield vooral van de verhalen van Roald Dahl (die met de krokodil vond ik geweldig en ook de griezels en Joris en de geheimzinnige toverdrank vond ik super) en Christine Nöstlinger. Van haar vond ik ze allemaal leuk, maar die van “Herr Teufel” is me nog het meeste bijgebleven, omdat hij mij die op latere leeftijd nog eens heeft voorgelezen haha. Toen ik jonger was, was het vooral ook Jip en Janneke. Ik ben al benieuwd wat de mupkes ooit eens leuk vinden om voorgelezen te krijgen. Maar voorlopig zitten we nog vooral in de plaatjes fase en voor een echt verhaal is de aandachtspanne nog wat te kort. Maar we blijven oefenen!

Mijn vader vertelde bovendien de meest geweldige verhaaltjes van withondje en zwarthondje. Korte verhaaltjes die hij zelf verzon over twee hondjes en hun baasje. Baasje heette overigens ook gewoon baasje hihi. Ik vond deze verhaaltjes overigens geweldig! Ze gingen vaak nergens over: een boswandeling, naar de supermarkt, naar het strand. Het plot was simpel maar hij vertelde het altijd zo leuk. Het eindigde altijd ermee dat de hondjes samen in de mand in slaap vielen. Pedagogisch helemaal correct haha. Mijn moeder vond het prima. De enige keer dat ze wel heel raar opkeek was toen we een keer op vakantie waren. We lagen met ons drietjes gezellig op een kamer. We waren een beetje aan het geinen en toen vroeg ik mijn vader om een verhaaltje te vertellen (om het plaatje compleet te maken; ik zat toen al op de middelbare school…). Uiteraard van withondje en zwarthondje. Mijn vader vertelde over sneeuw en het bos. Haha, geweldig vooral omdat de mussen buiten van het dak vielen van de warmte. Maar dat mocht de pret echt niet drukken. Hoe verzin je het?!

Ik zou het in ieder geval leuk vinden als mijn kinderen ook nog de verhaaltjes van withondje en zwarthondje zouden kunnen horen. Tijdens de laatste feestdagen had ik dus voor opa een cadeautje gemaakt. Vingerpopjes van withondje en zwarthondje én baasje. In ieder geval zoals ik ze mij in mijn fantasie had voorgesteld. Mijn vader had namelijk nooit echt verteld hoe ze eruit zagen. Voor mij waren het echter altijd westhighland terriërs. En baasje was een heertje.
Met wat vilt, naald en draad kwamen de hoofdpersonen uhmmm hoofdhonden (?) tot leven:

20141115_IMG_9514
Gezellig op een rijtje
20141115_IMG_9508
Van links naar rechts (zodat er geen verwarring meer mogelijk is ;-)): withondje, baasje en zwarthondje Vingerpoppen by Miss Friszz

PS and who cares dat de honden ongeveer even groot zijn als het baasje haha. Het was een geslaagd cadeau. Nu wachten op het moment dat de mupkes net zo gaan genieten van verhaaltjes als ik vroeger.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *