Miss Friszz: Persoonlijk

Miss Friszz: Persoonlijk

Toen ik aan het nadenken was over het onderwerp voor dit blogartikel, had ik voor het eerst sinds lange tijd moeite om het onderwerp te bepalen. Reden? Het ongeluk van vorige week in Oss. Dus vandaar dit keer tijd voor een artikel in de categorie “Miss Friszz: Persoonlijk”. Want naast dat ik graag illustraties maak, ben ik ook mama van een tweeling. Het ongeluk in Oss onderstreept hoe kwetsbaar we toch maar allemaal zijn. En dat gevoel komt nog meer binnen nu ik zelf mama ben.

Het krijgen van kinderen ging bij ons niet vanzelf. Er werden bij onze eerste IVF poging twee bevruchte eitjes terug geplaatst met de bewoordingen “ik neem aan dat u beide beschikbare embryo’s wil terugplaatsen” (we hadden al gehoord dat de kans dat ze beiden zouden aanslaan maar iets van 7% zou zijn). Ons antwoord uiteraard ja doe maar. Want na jaren in de medische molen te hebben gezeten, grijp je alle kansen aan. De schok was er echter niet minder om toen we hoorden dat ik zwanger was van een tweeling. Ik had een heerlijke zwangerschap en voelde mij een enorme geluksvogel.

De bevalling kwam echter spontaan op gang met 30 weken en 3 dagen. Veel te vroeg natuurlijk. We hebben veel spannende momenten meegemaakt (ik zal je de details besparen maar we hebben regelmatig een blauw kind vastgehouden en dan staat je hart letterlijk ook even stil). Maar zodra je de kleur weer terug ziet komen, gaat je hart weer kloppen. Niet dat al je zorgen weg zijn, maar je hebt weer hoop dat het de goede kant op gaat. Nu ruim vijf jaar later hebben we een prachtige, lieve, eigenwijze, slimme, creatieve dochter Noa en een knappe, zorgzame, inventieve, stoere, sportieve zoon Liam. Een enorme rijkdom.

Een rijkdom die zo maar in 1 seconde weg zou kunnen zijn. Een rijkdom zo kwetsbaar dat het soms benauwend is. Je probeert ze voor te bereiden op de grote (soms boze) buitenwereld, maar zoiets als in Oss gebeurd is, is voor alle betrokkenen afschuwelijk en toevallig. Die ouders hebben hun kinderen die ochtend gedag geknuffeld en toen… Ik denk dat heel veel ouders dat machteloze gevoel wel herkennen toen ze hoorden van het verschrikkelijke ongeluk. Het zijn wellicht niet jouw kinderen, maar het hadden wel jouw kinderen kúnnen zijn. Mijn kinderen gaan niet naar de opvang, maar er zijn natuurlijk wel andere momenten dat je ze toevertrouwd aan de goede zorgen van een ander. Ik krijg nog steeds kippenvel als ik aan het ongeluk denk.
Vier t leven en maak van het leven een feestje krijgt dat toch net even een andere betekenis. Want dit is echt geen feestje… Het onderstreept echter wel dat je alle mooie momenten moet koesteren. Begin deze week zag ik met de kinderen op weg naar school een prachtige regenboog. De kinderen vonden het magisch. Geweldig toch?! Maandag was hun juffrouw jarig en vierde het op school. Zondag dus gezellig met de kids koekjes gebakken. Hun glunderende gezichtjes dat ze zelf alle koekjes hadden gevormd en gebakken. Maar ook zondagnacht om twee uur twee wakkere kindjes die de dag erna toch wel spannend vonden en dus nog even wilden knuffelen voor ze weer in slaap konden vallen. En vanmorgen door de kou maar in het zonnetje naar school gehuppeld. Allemaal kleine dingen, die ik nu weer even extra probeer vast te houden. Dat gevoel zal vast ook wel weer weg ebben, maar goed om toch af en toe bij stil te blijven staan. Nu zijn ze nog klein (al zeggen ze natuurlijk van niet), maar voor je het weet gaan ze zelfstandig de eigen wereld in… dat hopen we tenminste!

Uiteraard ook bij dit artikel een illustratie…  Opeens had ik het:

snelle schets op twee post-its…
Samen dansen in de regen!

Veel liefs,
Sophie

Eén gedachte over “Miss Friszz: Persoonlijk

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *