Afscheid – ode aan onze kat

Afscheid – ode aan onze kat

Na een heerlijke week genaamd herfstvakantie, is deze week er eentje met een zwart randje. We hebben vandaag namelijk afscheid genomen van onze kat Striezel (spreek je overigens uit als Strietsel). Ook dat hoort bij het leven en dus ook op mijn blog. Vanaf volgende week weer een ouderwets vrolijke post.

samen op een kussen van 40 bij 40 cm…
links Striezel, rechts Strudel

Striezel is geboren in september 2002. Een aantal weken later kwam hij samen met zijn zusje Strudel bij mij wonen. Dat betekent dat hij inmiddels 17 jaar oud was. Een echte senior en helaas ook met de nodige gebreken. Toen we zijn zusje op 1 november 2017 moesten laten inslapen, dachten we allemaal dat hij zou wegkwijnen. Maar het tegendeel was gelukkig waar. Hij viel wel zienderogen af, maar ze konden niks vinden. En wie mij op Instagram volgt (Miss_Friszz) herinnert zich wellicht nog dat het met Striezel al eens heel slecht ging. Hij wilde toen niet meer eten en drinken en de afspraak om hem thuis te laten inslapen was al gemaakt. De dag erna had hij een geweldige opleving, dus we bliezen het allemaal weer af. Die opleving heeft circa een jaar geduurd haha.

zelfs de stofzuigerslang leek gigantisch in vergelijking met die kleine kopjes

Een jaar waarbij hij elke dag leefde alsof het zijn laatste was. Wat overigens een goede levensles is voor iedereen ;-). Hij sprong overal op en eten in de keuken was niet meer veilig. Zelfs de prullenbak wist hij open te maken… Op dat moment natuurlijk helemaal niet grappig, maar ik bewonder zijn levensspirit uiteraard wel. De rest van de mankementen vergeten we voor nu even… Maar vandaag was er dan toch het vervelende, maar onvermijdelijke afscheid.

hij genoot tot op het einde van zijn plekje bij de verwarming met zicht op de tuin

Het feit dat we een tweeling van zes jaar hebben, maakt dat niet makkelijker. Toen Strudel overleed waren ze vier. Nu maken ze het veel bewuster mee. Waar de ene heel openlijk huilt en verdriet heeft, is de andere een binnenvetter maar die tegelijkertijd wel “vervelend gedrag” vertoont. In mijn ogen zijn Striezel en Strudel weer samen. Dit vind ik een troostende gedachte en ook de kinderen helpt deze gedachte. In de ogen van onze zoon gaan ze nu vast samen domino spelen. Dat vind ik eigenlijk wel een mooie (en grappige) gedachte!

Ons huis is nu vreemd stil. Geen kat die mij overal volgt, geen kat die bij begroet bij binnenkomst en op mijn schoot springt, als ik even ga zitten. Toch ben ik blij dat ik hem heb gehad. Ook voor de kinderen had ik het niet willen missen. Ze hebben geleerd dat ook dieren gevoel hebben en hoe je met ze om moet gaan. En nu leren ze omgaan met afscheid nemen… Ik sluit niet uit dat er ooit weer een huisdier komt, maar voor nu is het even goed. R.I.P. mijn lieve vriendje!

een pagina in mijn art journal…

Liefs,
Sophie

Eén gedachte over “Afscheid – ode aan onze kat

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *