Trouwdag: vier de liefde

Trouwdag: vier de liefde

Op 5 november vierden we de liefde, onze trouwdag. Dit jaar zijn we al weer 10 jaar getrouwd! En alle clichés zijn waar haha. De tijd vliegt en helemaal als je kinderen hebt.

10 jaar geleden hadden we een kleine bruiloft. Gewoon gezellig met vrienden en familie. En als afsluiter een gezellig diner in een Franse tuinkas die aan de binnenkant begroeid was met druivenranken. Die waren toen allemaal verkleurd naar prachtige herfsttinten. Het was een hele fijne dag en ik denk er graag aan terug.

Vandaag vierden we het uiteraard met onze tweeling. Als je 6 jaar bent, voelt 10 jaar overigens “vet lang” haha. We vulden champagne glazen met “Marillennektar uit de Wachau” (abrikozen sap) en aten onze buikjes rond aan zelfgemaakte pizza. Of beter gezegd onze zoon belegde een helft van de pizza vakkundig met salami en kaas en de andere helft met ham, ananas en kaas. Het was zo lekker dat we geen plaats meer hadden voor het toetje. Wie had 10 jaar geleden ooit kunnen bedenken dat we onze trouwdag nu zo gezellig en fijn zouden vieren.

Omdat we 10 jaar getrouwd zijn (en al 14 jaar samen) , wilden we dit jaar iets bijzonders aan elkaar geven. Iets met betekenis. En ik denk dat we daar meer dan in geslaagd zijn.

Van mijn man Jack kreeg ik een mooi bronzen beeld. Tijdens de huwelijksvoltrekking kregen we te horen dat we beiden afzonderlijk de ander omschreven hadden als mijn beste maatje bij de trouwambtenaar. Samen kunnen we alles aan. Bij deze gedachte zocht hij een beeld uit.

Ik deed iets met de bloemen uit ons trouwboeket. De oorspronkelijke bloemen heb ik uiteraard niet meer. Al hangt de corsage al 10 jaar met een magneetje op de afzuigkap haha. Maar echt mooi is die ook niet meer. Ik wilde niet gewoon een boeket laten namaken, want wat doe je er dan vervolgens mee… Via Instagram had ik al vaker berichten van Field of Hope voorbij zien komen (website Field of Hope).

Het boeket van toen…

Ik heb de vader van mijn man nooit gekend, maar hoorde wel altijd de verhalen over zijn werk bij de Verenigde Glasfabrieken. Ik vroeg aan de dames van Field of Hope of ze daar flessen van hadden of zouden kunnen vinden. En indien mogelijk een scheikundige fles als extra link weer met mijn vader (i.v.m. opleiding en werk), aangezien hij zijn getuige was die dag. Ik zocht en vond bij drie bloemisten de bloemen bij elkaar. Zelfs onze tweekleurige anjer vond ik, de lievelingsbloem van mijn overleden oma. En met hulp van Field of Hope die top glazen vond, de bloemen droogde en schikte in de glazen, had ik een bijzonder cadeau in handen. Ze vonden zelfs een klein passend glaasje zodat we niet alleen het boeket maar ook de corsage opnieuw konden creëren.

Hoe tof zijn ze geworden?!

Daarnaast maakte ik een portret van onze tweeling van papier. Want wat is er nu mooier dan als het je gegund is om de liefde te bezegelen met kinderen. Tenminste zo sta ik er in. Dat ging toen helaas niet vanzelf, dus het feit dat ze er zijn, vind ik nog steeds bijzonder.

Leuk om te maken en een tof eindresultaat!

Liefde en gezondheid is dat wat telt in het leven en ik geniet in ieder geval nog even na van onze mooie trouwdag!
Liefs,
Sophie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *